CZAS DOSOLIĆ: blog SFF

Solanin Soundsystem.

2011-08-20T21:13:00.000+02:00

Nikt nie miał wątpliwości, że Solanin Soundsystem zawojuje publiczność. Ale że aż tak?

Nawet jeśli grupa zwolenników zespołu Eliasza Gramonta liczyła już sporo osób, są solidne podstawy by sądzić, że 18 sierpnia 2011 roku znacznie powiększyła swe kręgi. Późnym wieczorem intrygująca mieszanka muzyki electro, drum&bass’u i reggae wypełniła Teatralną porywając ciała i umysły zebranych w niej ludzi. Ledwie wybrzmiały pierwsze dźwięki a na parkiecie pojawiły się co bardziej udane kopie John’a Travolty i Umy Thurman rodem z „Pulp Fiction”. Wypada dodać, że to panie prosiły panów do tańca. Dużym, ale jakże pozytywnym zaskoczeniem było dołączenie do tej grupy członków jury. Każdy zaprezentował autorski układ choreograficzny, którego nie powstydził by się sam Egurrola.

Ileż wart był by koncert na festiwalu bez przezwyciężenia problemów technicznych. I tym razem Solanizatorzy nie dali się pokonać. Skrzypce jednak nie rozbrzmiały tego wieczoru. Sabotaż na każdym kroku - jak doniósł anonimowy informator . Sytuacja jednak została uratowana, atmosfera podtrzymana. Na koniec zaśpiewał nawet Paszko. Ale to już zgoła inna historia...

Ola o Filmach z kina.

2011-08-20T14:10:00.000+02:00

Solanin Film Festiwal zaplanował na piątek dalszy ciąg bloków filmów konkursowych, filmy studyjne oraz spotkania z aktorami. Ogrom projekcji w tym samym czasie zmuszał do wcale nie łatwej decyzji – które filmy wybrać? Ja udałam się w kierunku nowosolskiego kina Odra, by zobaczyć najlepsze produkcje polskie i zagraniczne ostatnich lat.
Mocnym akcentem na początek był duński dokument Armadillo – wojna jest w nas reż. Janusa Metz Pedersena. Ten film wojenny, pozbawiony charakterystycznego dla tego gatunku hollywoodzkiego rozmachu i sensacyjnej fikcji, ukazuje aż nazbyt prawdziwie życie w afgańskiej bazie wojskowej. Patrząc oczami żołnierzy dostrzega się brutalną codzienność wojennej misji, kontrastującą z egzystencjalnym stwierdzeniem zawartym w tytule.
W ramach przeciwwagi wobec pierwszego filmu, kolejna zaprezentowana została komedia dokumentalna Wejście przez sklep z pamiątkami Banksy'ego. Ten jeden z najgłośniejszych filmów ostatnich lat stał się prowokacją obnażającą współczesny rynek sztuki. Banksy w zabawny sposób poruszył ważny temat komercjalizacji i roli street artu jako jej alternatywy.
Kolejne projekcje przeplatane były spotkaniami z aktorami, którzy na czas festiwalu wcielili się w rolę konkursowego jury. Przemysław Bluszcz i Eryk Lubos chętnie odpowiadali na pytania widowni i dzielili się swoimi uwagami, nie tylko tymi dotyczącymi kina.
Ostatni film drugiego dnia festiwalowego przyciągnął najwięcej widowni. Hiszpański cyrk reż. Alex de la Iglesia okazał się tak chaotyczną i pozbawioną granic tragikomedią, jakiej nikt się nie spodziewał. Historyczne tło i wątek miłosny stały się punktem wyjścia szaleńczego obrazu walki dwóch klaunów. Przy tak wysokim poziomie abstrakcji jakikolwiek komentarz wydaje się niewystarczający. Hiszpański cyrk nie mieści się w żadnej kategorii. Takich filmów na pewno „dosalać” już nie trzeba.

Ola Jaskułowska

Nie ma lipy!

2011-07-09T17:32:00.000+02:00

Nie ma lipy! Solanin rośnie w siłę, a jego postura nabiera co raz potężniejszych rozmiarów, aby już niebawem bić swoje życiowe rekordy.

Marek Perepeczko

Dobrze zbudowane ciało od najdawniejszych czasów cieszy się w sztuce uznaniem i popularnością. Już starożytni Grecy i Rzymianie w swej twórczości hołdowali perfekcyjnej sylwetce, nie inaczej ma się to w odniesieniu do X muzy. Któż z nas nie zna filmów z takimi „mięśniakami” jak Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone czy Jean Claude van Damme? Wymienieni panowie pracą swoich mięśni zasłużyli się przede wszystkim kinematografii amerykańskiej, jednak ja chciałbym rzec parę słów o atletach w naszym kinie.

Na pierwszy ogień – Janosik i nie zastąpiony w tej roli, nieżyjący już Marek Perepeczko. Właśnie dzięki jego sylwetce utrwalił się powszechny obraz dzielnego harnasia, który samym wyglądem przypominał górski szczyt. Aktor intensywnie trenował podnoszenie ciężarów, uprawiał judo oraz kolarstwo. Warto dodać, że osiągnięcie w tamtych czasach takiej sylwetki (bez suplementów, przy mniejszych możliwościach treningowych niż teraz) było nie lada wyczynem.

Marian Glinka

Innym znanym polskim aktorem, który mógł pochwalić się nieprzeciętną posturą był także nieżyjący już Marian Glinka, należący do czołowych polskich kulturystów lat 60. Trzykrotny mistrz polski w kulturystyce i pięciokrotny mistrz świata weteranów sportów siłowych, był również świetnym artystą. Grał w warszawskich teatrach, w takich produkcjach jak chociażby „Ziemia Obiecana”, „Akademia Pana Kleksa” czy nagrodzona Oscarem „Lista Schindlera”, znany był z ról w licznych serialach. W filmach wykorzystywano jego fizyczne predyspozycje i nazywano nawet polskim Schwarzeneggerem.

Kolejnym przykładem pokaźnych rozmiarów sportowca-aktora jest kulomiot Władysław Komar. Trzykrotny olimpijczyk, złoty medalista z Monachium, wielokrotny mistrz i rekordzista Polski w tej dyscyplinie, oprócz lekkiej atletyki trenował też boks oraz rugby. Poza karierą sportową, występował w filmie („Kiler”, „Tajemnica 13 wagonu”, "Piraci" Polańskiego czy „Anioł Śmierci”) znany z takich seriali jak „Ekstradycja” czy historyczna produkcja „Przyłbice i kaptury”. Niestety jego karierę filmową przerwała tragiczna śmierć w wypadku samochodowym wraz z dwoma innymi polskimi sportowcami - Tadeuszem Ślusarskim (mistrzem olimpijskim z Montrealu) i Jarosławem Marcem.

Piotr Głuchowski

Przygodą z filmem może pochwalić się także wcale niemały judoka Rafał Kubacki, który wcielił się w postać Ursusa w ekranizacji powieści „Quo Vadis” Jerzego Kawalerowicza.
Bardziej „współczesnym mięśniakiem”, którego mieliśmy okazję widzieć na dużym i szklanym ekranie jest Piotr Głuchowski, wielokrotny mistrz Polski w kulturystyce, ponad to dwukrotny mistrz Europy oraz mistrz świata z roku 2005. Brał udział w takich filmach jak: „Czas surferów”, „Job, czyli ostatnia szara komórka” czy „Rh+”. Grywał gościnnie w serialach, między innymi w „Pitbullu”, „Glinie”, „Na Wspólnej”.

Siłaczy w naszym kinie jak widać całkiem sporo, a Solanin bierze z nich jak najlepszy przykład i pod okiem czujnych trenerów cały czas rośnie w siłę, je tylko wielkie grudy soli, a nie małe solniczki, wyciska z siebie słone poty na treningach i już niedługo pojawi się, żeby dosolić.

Paweł Pawlak //obsługa techniczna//

student prawa i historii, zapalony rowerzysta, nałogowy kolekcjoner ołowianych żołnierzyków, fan Arnolda Schwarzeneggera i celtyckiego rocka

KONIEC PIEPRZENIA W KINIE!

2011-07-07T19:23:00.002+02:00

CZAS POSOLIĆ!

Startujemy z kolejną akcją informacyjną! W lipcu opublikujemy listę FILMÓW KONKURSOWYCH, poza konkursowych, ogłosimy skład jury, powiemy o wszystkich imprezach towarzyszących. Wszystko pod hasłem KONIEC PIEPRZENIA W KINIE - CZAS POSOLIĆ! Będzie mocno, bezkompromisowo, niezależnie - ponownie DOSOLIMY!

Jeśli zgadzasz się z naszym hasłem i masz dość nijakiego KINA, powiedz dość! I DOSÓL z nami! Nie zapomnij zaprosić znajomych, aby wszyscy poczuli MOC Solanina!

Dołącz do akcji na Facebooku: https://www.facebook.com/event.php?eid=197120053670352

Filmowe manewry w domu

2011-07-06T12:37:00.002+02:00

Skąd w ogóle pomysł, że ludzie potrzebują filmowych opowieści? Kino powstało jako rozrywka, potem odkryto jego moc manipulacji, dosięgło zaszczytów możliwości zmian społeczności. Następnie pomieszały się wszelkie nurty, zatracono dyskusje na temat filmowej prawdy i pozostawiono ludzi z serialami i disneyowskimi bajkami, czasami śmiesznymi, czasami przykrymi. Nieliczne nawet pochłaniają domowe koty. Odkryliśmy w kinie trzeci wymiar, pięciokanałowe ścieżki dźwiękowe, multiplikacje tłumów, a zatraciliśmy sens. Prof. Juliusz Janicki zawsze powtarzał, że robiąc film musimy odpowiedzieć sobie na trzy zasadnicze pytania: CO? JAK? W IMIĘ CZEGO?

Wróciwszy do domu na wakacje włączyłam telewizor. Gapiąc się na ekran (nie patrząc, ani nie obserwując) zadałam sobie pytania prof. Janickiego. W imię czego to wszystko? Do czego to dąży? I nie mówię tu o programach rozrywkowych czy debatach politycznych, bo to osobny rozdział. Ale o prostych historiach, które oglądamy, które bardzo często lubimy, o bohaterach, z którymi się identyfikujemy, ale którzy niczego wartościowego nie wnoszą w nasze życie.

A więc po co to wszystko? Dla kogo tworzony jest ten świat? Gdzieniegdzie w nocy możemy odnaleźć tzw. klasykę kina, gdzieś tam przewija się ukradkiem. Trochę na ALE KINO, trochę na TVP KULTURA, lecz kto w ogóle sprawdza ich program? Pytałam wśród znajomych – HBO, TVN, rzadziej już POLSAT. Miłość do filmu została w międzyczasie między programami zagubiona.

Postrzegamy świat jak postrzegamy, bardziej świadomi pracują nad technikami swoich obserwacji, jeszcze bardziej świadomi od tych świadomych analizują. Chcielibyśmy zrozumieć jak działają pewne mechanizmy, skąd się bierze złość i agresja. Lecz częściej wolimy reagować po fakcie i zastanawiać się nad przyczyną, zamiast zrozumieć to wszystko od podstaw. I tu widzę miejsce dla filmu, obrazu, dla literatury. Niech ludzie, którzy bystro postrzegają, obserwując analizują, którzy dążą całe życie, by zrozumieć swoje miejsce na ziemi i cel swojego działania, niech ostrzegają zapracowanych, zaganianych ludzi współczesnych, oglądających wieczorne seriale czy filmowe propozycje. Niech ujawni się zagubiona moc i siła kinematografii.

Kiedy rodzice wracają z pracy po ciężkich godzinach słuchania, patrzenia na innych ludzi, siadają zmęczeni marząc o możliwości zatrzymania wszystkich myśli. Mama ucieka do ogródka, tata je lody, oglądając wiadomości. I patrząc z boku na wieczorną scenę ucieczki od świata rozumiem to zmęczenie i nie zmuszam rodziców do wysiłku oglądania rzeczy mądrych, filozoficznych, które mogłyby wnieść nową jakość w ich spokojne, dopracowane już prawie do perfekcji życie. Ale nadchodzi czas wakacji, kiedy właśnie ta ucieczka od realnych myśli zawiera się w podróżowaniu, czyli fizycznym uciekaniu od miejsc zwykłych ku nieznanym, oraz w oglądaniu i obserwowaniu nowości. Wtedy nie odpuszczam rodzicom i skłaniam ich do oglądania, czytania, analizowania rzeczy, które bezpośrednio (teoretycznie bezpośrednio) ich nie dotyczą, ale których zrozumienie tak ułatwia późniejsze zmagania z codziennością. A jak już tata mówi, że to żadna nowość, że to tak zwana oczywista oczywistość, wtedy od razu odhaczam swoje ptaszki na karcie wartościowych opowieści.

Film czy literatura, czy też fotografia nie powinny być tą codziennością. Nie powinniśmy oczekiwać od telewizji większych mądrości niż te przeciętne o zdradach małżeńskich bądź chorobach i zmaganiach lekarzy z pacjentami. Czytajmy, oglądajmy, wręcz się ogłupiajmy, bo kiedy przyjdzie czas na zmierzenie się z wartościową filmową opowieścią, taką analizującą, taką która podpatrzyła pewne mechanizmy, wtedy będziemy mieć siłę by ją zrozumieć i coś z niej dla siebie wyciągnąć. Dlatego oddajmy się filmowym manewrom, zajadajmy lody i prasujmy oglądając kolejne, mało znaczące produkcje w naszych cichych domowych włościach.

Olga Hucko //koordynator organizacyjny //

kiedyś chciała zbawiać świat, dzisiaj studiuje realizację obrazu filmowego, popełnia czyny karygodne filmując i opisując widziany przez siebie świat, kocha koty, kwiaty ją lubią, bo zdrowo rosną

Przepraszamy, już uszy piekarnikiem przypiekamy!

2011-07-04T20:12:00.004+02:00

Wyjście robotników z fabryki (1895), reż. bracia Lumière

Niezmiernie nam smutno przez nasze braki solaninowo-blogowe... Wiadomo, że palec i główka to szkolna wymówka, a jak się zapatrujecie na indeks? Solanizatorzy pochłonięci fizycznymi prawami nauki musieli dokończyć wypełnianie kratek w swoich indeksach, dlatego tak mało czasu Wam mogliśmy poświęcić. Potem pochłonęło nas Lubuskie Lato Filmowe, którego organizacja wymagała solaninowego wsparcia. Ale już wracamy! Powracamy w całej krasie, będziemy tworzyć, pisać, informować i planować, bo do SOLANINA pozostały już tylko 44 dni! Niebawem zbierze się komisja rekrutacyjna, by obejrzeć nadesłane przez Was filmy. Zaskoczyliście nas w tym roku, musimy przyznać, udało Wam się. 121 zgłoszeń! Komisja będzie miała ręce pełne roboty. Ale co to dla nich.... W razie wszelkich trudności zawsze będą mogli wysypać worek soli i na pomoc przybędzie im SOLANIN!

Wszyscy Solanizatorzy razem wzięci przepraszają i już się zabierają do pracy!

Grzegorz Lipiec zaprasza!

2011-05-13T20:56:00.001+02:00

Grzegorz Lipiec zaprasza na festiwal i do zgłaszania swoich filmów! Czekamy na Wasze filmy do 30 czerwca!

Filmoza Eliasza: Komix i Solanin

2011-05-10T20:08:00.005+02:00

Stalker (1972) reż. Andriej Tarkowski
SPOILER ALERT! - Uwaga, treść zdradza istotne szczególexy filmu!

Ech, te amerykańskie filmy oparte o historie obrazkowe - coraz ich więcej. Najbliżej nas jest adaptacja komixu Thor, Captain America, kolejny Transformers, a potem Avengers. Olewam to na razie i nie czekam z wywieszonym jęzorem na te blockbustery, gdyż mam już swoje latka, a taki duży dzieciuch jak ja kieruje się albo sentymentem albo czuje niedosyt...

Bo dużo mi braQje w tych ostatnich obrazach. Ostatnie filmy komixowe jakie przypadły mi do gustu to „Sin City”, nolanowskie Batmany, „Watchmen” oraz „Iron Man”. Jednak nie czas tera na recenzje, rankingi, zachwyty i krytykę. Liżę ino temat, bo oto czynię wprowadzenie do tematu "czymże ów film Solanin był inspirowany". O tym później (nie przewijaj, czytaj dalej).

Batman svrhereos.vebs.com

Człeka takiego jak ja o palpitację serca przyprawić może albo kolejny dziadowski powrót Stallone'a do kin albo... powtórka z rozrywki w starym dobrym stylu jak... hmm. No nie wiem, bo sentyment dotyczy tych bohaterów, których się miało za małolata! I marzeniem jest zobaczyć Sylwka w roli Bruce'a Wayne'a w adaptacji komixu o sześćdziesięcioletnim Batmanie autorstwa Franka Millera (Powrót Mrocznego Rycerza i kontynuacje). Mroczne przygody zbrusiałego gacka to w ogóle temat rzeka i mikroświat wypełniony szczegółami. Dlatego uważam, że nie można np. zestawiać ze sobą w szrankach filmów Burtona i Nolana, a w szczególności porównywać postacie Jokera, bo będzie to po prostu niesprawiedliwe. Chyba, że ktoś popełnia bezeceństwo! Autorami zeszytowych odcinków detektywa w pelerynie, tak scenariusza jak i kreski była, jest i będzie cała rzesza przeróżnych artystów. Pytania, które dotyczą także filmu to np. jak wskazać który Batman jest ten jedyny, prawdziwy - czy z długimi uszami, czy z krótkimi? Batmobil ma być retro czy futurystyczny? A może alternatywny Bruce żyje w XIX w. i podąża śladami Kuby Rozpruwacza? Oto pytania, na które wewnętrznie odpowie nam własny gust. A teraz lekko sobie zaprzeczę, bo wydaje mi się, że jedyne co pewne w Batmanie to ciemna jaskinia, w której ma buczeć, rozświetlona ekranami, a nie rozświetlony garaż na tyłach jakiegoś Rossmanna. Niech więc oświetleniowiec Nolan zmyka do sypialni z halogenem i rzuci okiem na mroczne kadry Detective Comics, w których nawet za dnia niebo jest barwione odcieniami fioletu, szarości, ewentualnie brudnej żółci i smutnego różu; praktycznie nie ma jasnego nieba za dnia. I nikt mi nie wmówi, że można uważać się za znawcę komixowych światów tylko z filmów (co samo w sobie jest zaprzeczeniem), bo jeśli w Polsce zostało wydanych ledwie ponad sto (!) zeszytów Batmana, to nie znaczy, że to wszystko. Wręcz przeciwnie, w znienawidzonych przez kosmitów USA Batman pojawia się od 1939 r., rozgałęziając się przed te wszystkie lata na niezliczone historie równoległe, crossovery (łączenie światów) i historie ciężko alternatywne, tzw. elseworlds, gdzie np. Alfred Pennyworth jest komisarzem policji, a James Gordon lokajem panicza Brusa (Brus – imię już polskie). A było to w pamiętnym BATMAN / LOBO, ironicznym spojrzeniu na poważnego jednak bohatera, który przy Lobo nie może oczywiście prezentować się zbyt tradycyjnie

.

Silver Surfer: www.comicartfans.com

Przebranego za nietoperza gościa można brać poważnie w komixowych nowelach, jednak w filmach bohater wydaje się być parano-schizolem. W obu przypadkach znajdziemy wyjątki, ale szczególnie widać to w sutkach Vala Kilmera (bezeceństwo nr 1), niewytłumaczalnej roli George'a Clooneya (bezeceństwo nr 2) czy nawet w dość poważnie zrealizowanej historii (znowu u oświetleniowca „zgaś to!”) Nolana, gdzie Christian Bale wyraźnie wygląda cudacznie i nieswojo w blasQ jarzeniówek. - A co, Solanin nie wygląda cudacznie i nieswojo jak biega w biały (ZGAŚ TO!!!) dzień po mieście?? - spyta ktosiex. A pewnie, że wygląda, ale gdzie nam do Hollywood? Nolan to by dopiero prześwietlił cyfrową kliszę! Oczywiście, że lśniący Silver Surfer w Kosmosie prezentuje się lepiej i w obrazkach jest tyle kontrastu... Ale my stworzyliśmy naszego własnego Silver Bata i z wielką chęcią podzielę się inspiracjami jakie stały u podstaw scenariusza „Solanina” w drugiej części artyQłu.

„Chcieć to móc” jest podobno mitem, więc jednak może czasem warto się zmusić? Zmusić się by uciec ze środowiska, które cię osacza: Mężczyzna ucieka nad rzekę. Czeka na dziewczynę, która ma do niego dotrzeć i razem mają się udać jak najdalej się da. Byle razem. Byle dalej od bestialskich mordów. Niestety nie ma tu happy endu...

Inspiracja? Niekonkretna. Ważne są czasy i miejsce akcji. Prawdopodobnie jest to rok 1619 lub 1620. Zaczyna się wojna trzydziestoletnia, przez główne trakty przemieszczają się wojska, ludność cywilna, rzezimieszkowie i ludzie zdegenerowani wojną. Miejscem jest środkowe dorzecze Odry, gdzie wśród lasów, na kolanie rzeki istnieje warzelnia soli. Rozpoczynająca się wojna między Czechami a Palatynatem jest jej Nemezis i warzelnia upada. Wymyślony na potrzeby filmu dramat mógł się tu zdarzyć naprawdę. SQrka zejdzie z czaszki, a po warzelni pozostanie tu już tylko osada, wieś, a potem miasto. Takie tło historical fiction ma film „Solanin”, choć bez xiążeczkowego wydania dvd (chociaż wiadomo, że VHS rządzi!) widz się tego nie domyśli, a prelekcji w Muzeum Miejskim jeszcze na ten temat nie zorganizowałem. Trudno jest w ogóle analizować film, tym bardziej od tylca, od strony inspiracji, wykładając rzekome fuckty na ławę jeśli jest się jego współautorem. Ciężko, ale spróbuję.

Rork: cdn.comicartfans.com

Warstwa pseudo-historyczna już została nakreślona. Jest pretextem do powstania charakterystycznego echa z przeszłości dla głównego bohatera. Nowa Sól ma swojego cudaka! Nie jest niezniszczalny jak Superman, przebogaty jak gadżeciarz Batman, ani zmutowany jak rzesza X-men. Jest kolesiem z soli (!), na maxa białym, używa słonej frazeologii i pomaga mieszkańcom. W tej alternatywnej rzeczywistości przywołuje się go zazwyczaj kilogramem soli, rozbitej o ziemię. Problem ogólny jaki się pojawia w mieście to zasolone wodociągi. Skojarzenia z odjechanym polskim filmem superbohaterskim z 1970 r. są bardzo na miejscu, a chodzi oczywiście o „Hydrozagadkę” w reżyserii Kondratiuka. Dla wielu widzów jest bardziej Qltowy od „Rejsu” i „Misia”. Potrzeba jeszcze paru rzezimieszQw i rasowego czarnego charaktera. Już nie pamiętam dokładnie skąd wziął się pomysł „błotniaka”, jest biel więc jest brąz, zamiast czerni. Gość umazany błotem i szlamem po prostu odpycha, a jednocześnie jest chyba postacią najbardziej tragikomiczną. Postacie robotów to oczywiście hołd dla sci-fi, a konkretnie komixu Transformers (nie filmu! Chyba, że animowanego z 1986 r.) i morderczego cyklopa z Cybetrona, Shockwave'a. Transformuje się w wielki pistolet laserowy i jak strzeli to nikt nie wstaje. W jego „usta” włożyliśmy też ze dwa komixowe cytaty, m.in. skład metalu, z którego jest zbudowany. Jego podopieczni to taki Cyrax i Sektor z gry Mortal Kombat 3. Fakt, skromny budżet i jeszcze nierozwinięte umiejętności FX nie pozwoliły nam na stworzenie robotów z prawdziwego zdarzenia, ale na cały film trzeba patrzeć z przymrużeniem oka, i małomówność mechanicznych bohaterów oraz brak twarzy to chyba dostateczny element grozy. Roboty powstały z elementów pochodzących z tajemniczych Pomieszczeń otaczających Nową Sól. W tym wypadQ inspiracją była xiążka braci Strugackich „Piknik na skraju drogi” (oraz film Tarkowskiego „Stalker” na jej podstawie), gdzie pojawia się miejsce zwane „zoną” - pozostałość po odwiedzinach obcej cywilizacji i tam znajdywane są przedmioty niewiadomego zastosowania, a prawa fizyki płatają figle co może doprowadzić do śmierci. Mamy więc taką wylęgarnie dziwadełek, bo w obrębie pomieszczeń mieści się też Gniazdo Syfa - często występujący element w Qlturze masowej, gdzie dziwacy stają się wyrzutkami i nieakceptowani przez społeczeństwo przechodzą pod światło ciemnej gwiazdy. Inspiracja główna – cyrk odmieńców, któremu przewodzi Two Face z komixu „Batman – Twarze”, ukazał się w Polsce w 1998 r. Innym nawiązaniem do komixu jest jednorazowa teleportacja Solanina i Gliny z wąsem, a dotyczy belgijskiego „Rorka” autorstwa Andreasa, komixu, który wywarł na mnie w dzieciństwie piorunujące wrażenie. A więc nie tylko Ameryka panie i panowie, pewnie, że nie. Ale bardziej niż mniej, bo motywy muzyczne towarzyszące stróżom porządQ to już hołd dla Johna Carpentera, autora np. „Escape from New York”, który często tworzył muzykę do swoich filmów.

Poza tym mamy oczywiście odniesienia do samej historii Nowej Soli; poza tym o czym już wspomniałem wcześniej, mamy jako żywo ruchomy herb miasta. Musiało znaleźć się miejsce dla charakterystycznych mieszkańców – tu na I plan wysuwa się pan Roman Terlikowski, inicjator wielu maratonów. Mamy charakterystyczne miejsca: nadodrzańskie lasy i bory sosnowe, wiadukt, kominy, kominy, kominy, ruiny fabryki Nici i fabryki amunicji DAG, mamy Rutgera Hauera, grę planszową Komandosi, astronomię i niebieskie oraz czerwone światło... Film po prostu musi mieć swoją inspiracyjną otulinę, przynajmniej dla mnie. I chce mi się o tym mówić, skoro rzadko ktoś zagaduje. A jeśli ktoś uważa, że są to inspiracje mało ambitne to proponuję rozpędzić się i skoczyć do Piekła.

Kiedyś (świętej już pamięci) znajomy zawstydził mnie zbrechtawszy, iż oglądam „Terminatora 2”, którego odnosiłem do wypożyczalni. Bo to stary film był ziom! Dzisiaj owszem jest już stary, ale się w ogóle nie zestarzał i mogę nieść VHSa w dumnie uniesionej dłoni. Bo każdy ma jakiegoś bzika. A Solanin to jest dopiero czub, wielki czub – jak mawiał Syf.

Eliasz Gramont //festiwalowy soundmaker//

tworzy dźwięki i gra na skrzypcach, aktor teatru Terminus A Quo, kocha roboty i komiksy, nie znosi przeładowania CGI w filmach i PG13

Opowiadać każdy by mógł!

2011-05-08T22:14:00.002+02:00

Śpiewać każdy może, trochę lepiej lub trochę gorzej, a opowiadać nie każdy może (albo nie powinien), bo nie każdy porywa w swój „opowiadany” świat ciekawskich słuchaczy i tych mniej ciekawskich, którzy powinni poddać się bez protestów i słuchać o losach czy dziejach postaci nam niebliskich czy wręcz odwrotnie. Kiedy więc chętniej słuchamy ? Oto jest pytanie.

Każda forma żyjąca i nieżyjąca ma swój początek, rozwinięcie i zakończenie. Spójrzmy choćby na drzewo. Najpierw mamy nasionko/sadzonkę, które wsadzone do ziemi przyjmie się lub nie, a więc mamy pierwszy punkt zwrotny, który niekoniecznie musi odwrócić wszystko do góry nogami. Jeśli nasze drzewko obumrze – powstanie jednoaktówka, jeśli wyrośnie – będziemy czekać aż się zestarzeje, czyli dotrze do drugiego punktu zwrotnego. A zakończeniem, całej tej niezwykle fascynującej historii, będzie tragiczna śmierć drzewka (bo jest coraz mniej drzew, grozi nam katastrofa ekologiczna etc.). Aby nasze opowiadanie nie kręciło się wokół jednego bohatera, możemy opowiadać o całym lesie! Każde drzewo może przeżywać swoje punkty zwrotne w innym momencie, ale, uwaga, każdy ten moment musi wynikać z poprzedniego. Jeśli zachoruje drzewko Łobruszka, które żyje obok Giemzonki, to Giemzonka nie dalej jak na trzeciej stronie od śmierci Łobruszki będzie musiała zachorować. To nieśmiertelne prawo konstrukcji – początku – rozwinięcia – zakończenia.

Oprócz podstawowej formy opowiadania, którą odnaleźć możemy nie tylko w filmie, nie tylko w literaturze, ale też w muzyce, tańcu, musimy odkryć ozdobniki i pewne małe pudełeczka, do których wrzucamy całe zestawy informacji dotyczących nurtującej nas kwestii. Ozdobnikami są poboczne wątki, których nie może nam zabraknąć, a w tych pudełeczkach zawarta jest cała treść. Bohater ma najgorszą rolę, ponieważ dźwiga owe pudełeczka i ozdobniki na osi konstrukcji opowiadania. Postaci mu towarzyszące mają mu pomagać i nigdy nie pojawiać się w historii bez powodu, jako leniwi zjadacze chleba, oj tego nikt nie lubi. Dlatego też nie możemy dodawać do naszego opowiadania kolejnych wątków, które nie miałyby wpływu na całość przez nas tworzoną, zabilibyśmy zbędną ilością informacji najbardziej chłonne umysły naszych słuchaczy.

I w tym momencie pojawia się pretensja do sztuki: jesteś niczym więcej, jak tylko ciągłym powtarzaniem schematu. Tak, to prawda. A jeśli owego schematu sztuka powtarzać nie będzie, wtedy nasze historie będą musiały znaleźć swoich słuchaczy, których wybiórcze informacje będą bardziej frapowały niż takie „proste” konstrukcje. Ale co ciekawe - również i w tych na pozór absurdalnych, poskładanych z drobnych elementów dodawanych ad hoc opowiadań, możemy doszukać się naszej podstawowej konstrukcji. Każdy człowiek, niezwiązany z pracą twórczą, mający dopasowany do siebie tryb dnia, nie lubi niedopowiedzianych sytuacji, niezakończonych spraw, pogubionych myśli. Nie lubimy tego, bo cenimy ten nieosiągalny święty spokój. I jeśli taki widz pojawi się w kinie, czy taki czytelnik sięgnie do takiego opowiadania, które zmąci jego powszechnie ceniony „spokój”, to nigdy nie będzie zadowolony i ukontentowany z możliwości współczucia naszym bohaterom, a w niezrozumieniu będzie doszukiwać jedynie form, a nie przekazu.

A propos owego współczucia, poczuwam się do konieczności wpisania tu pewnej dygresji na temat samego bohatera. Pamiętajmy, opowiadając nie mówmy o szczęśliwych ludziach! Oh jak widzowie, czytelnicy czy słuchacze nie lubią szczęśliwych ludzi! Nie i koniec kropka! Po co słuchać o szczęściu? Niczego to nie wnosi. Ale już o poszukiwaniu drogi do szczęścia, jak najbardziej. I najlepiej żeby bohater w czasie tej drogi miał mnóstwo problemów rodem z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Aby bohater mógł zaistnieć musi się pojawić antybohater. Protagonista i antagonista. Wszystko na osi początku-rozwinięcia-zakończenia budowane jest na zasadzie przeciwieństw.

Świadomość o istnieniu kręgosłupa opowiadań ułatwia nam nie tylko analizę i interpretację gotowych dzieł, ale też pomaga wciągnąć widzów w kreowany przez nas świat. Pan Maciej Wojtyszko, mistrz opowiadania, podał mi pewien przykład, jak to dziadek opowiada wnuczkowi historię pewnego chłopca i opisuje jego buciki, i spodnie, i pokój, w którym mieszka, i rodziców, i szkołę i…. wnuczek w końcu dodaje: i aż tu nagle! Bez tego „aż tu nagle” żaden film najpiękniej sfotografowany nie wybrzmi. Podajmy przykład choćby „Baraki” czy „Koyaanisqatsi” filmów, których forma i treść oparta jest na ujęciach piękna świata, cudowności natury zwierzęcej i ludzkiej – i aż tu nagle przyjdzie wojna, tsunami, a potem znów się narodzi owa cudowność, ale „aż tu nagle” musi się pojawić, żebyśmy nie utonęli w tej cudowności istnienia.

Istnieje mnóstwo reguł opowiadania, które towarzyszą nam od zarania dziejów. Motywy katharsis w dramatach antycznych, metody Franka Daniela we współczesnej kinematografii… Wyliczanie ilości stron, na których można opisać dany wątek, tworzenie różnorakich formatów, które mają na celu oczyszczenie naszej wyobraźni ze zbędnych motywów. Każda z tych metod na swój sposób jest dobra i pomocna. A co najważniejsze – każda z tych metod oparta jest na zasadzie początku-rozwinięcia-zakończenia, w którą wpisać można każdą historię.

Nie bójmy się „ograniczonego konstrukcją” myślenia i nie zapominajmy o tym, że to, co robimy (czyli opowiadamy) – robimy dla innych i to ci „inni” mają się tym naszym opowiadaniem zafascynować, więc dajmy im szansę, wprowadźmy w temat, rozwińmy losy bohatera i zakończmy jego historię, tak jak ja kończę ten wykład na temat tego, że nudzą mnie i męczą historie typu: a ja zauważyłem to wam pokazałem. Oj męczą. Życzę Solaninowi nadesłanych filmów o jasnej konstrukcji z ciekawymi początkami, frapującymi rozwinięciami i zaskakującymi zakończeniami.

Olga Hucko //koordynator organizacyjny //

www.klaunivelbrownie.blogspot.com / www.youtube.com/klaunivelbrownie

Nie graj tego jeszcze raz Sam

2011-04-28T23:13:00.011+02:00

Casablanca (1942) reż. Micheal Curtiz

Muzyka w filmie pełni istotną rolę, dopełnia obraz, a bez niej całe przeżywanie filmu i czerpanie z niego emocji nie ma sensu – często ona tworzy niepowtarzalny klimat całości! Dlatego warto właśnie ten element filmu wziąć pod uwagę kręcąc swoje własne offowe produkcje.

Mi jako osobie, która oglądała wszystkie filmy, nadesłane na nasz festiwal, nasuwa się jedno pytanie: Dlaczego twórcy używają znanych kawałków bez, najprawdopodobniej, zgody autora? Może te utwory są odpowiednie w pewnych momentach filmu, akcentują sytuacje i emocje, czyniąc film godnym zapamiętania, ale przecież nie o to chodzi. A gdy już pojawia się muzyka autorska, jest ona najczęściej melodyjnym brzdękaniem na pianinie. Zdaję sobie sprawę, że takie działania muzyczne są najprostsze w realizacji, ale chyba chcemy zrobić coś, czym będziemy się szczycić, coś, co wyjdzie naprawdę dobrze i będziemy mogli się takim dziełem chwalić. Świetnie, że opanowaliśmy już programy do składania filmów i montaż zawsze stoi na przyzwoitym poziomie. Teraz postarajmy się o autorską muzykę wartą słuchania – można pogadać z niezależnymi kapelami, poprosić kogoś o stworzenie prostych melodii, bo przecież nie chodzi o angażowanie całej orkiestry - albo znaleźć kawałki, które są udostępnione za free - Creative Commons właśnie po to istnieje.

Czym film byłby bez muzyki? Jak by wyglądała „Dolarowa Trylogia” Sergia Leone bez muzyki Ennio Morricone, który jest geniuszem w swoim fachu! A co by było z Hansem Zimmerem, Johnem Williamsem, Shigeru Umebayashi i tak dalej można by wymieniać.... Co by było gdyby? Nawet w okresie niemego kina opowiadanym historiom towarzyszyła muzyka!

Osobiście nie mam dnia, w którym nie posłuchał bym jakiegoś utworu filmowego, sama melodia przypomina mi dany film, aż chcę obejrzeć go ponownie. Nie mam wątpliwość, że muzyka zapewnia filmowi długowieczność i pomaga w utrzymaniu statusu "kultowego".

Twórzmy filmy pamiętając o wszystkich jego aspektach, bo w tej dziedzinie kultury nie można niczego pozostawić na boku. Nie ma też mowy o żadnych kompromisach. Niech muzyka stanie się mocą offu!

Michał Paszkowski //obsługa techniczna//
student elektrotechniki, koszykarz z zamiłowania, fan talentu Michaela Jordana, pasjonat kina i seriali

Dosyp szczyptę soli!

2011-04-26T00:43:00.003+02:00

Solomierz odmierza czas do 3 edycji Festiwalu. I tak jak sól się sypie, tam my dobieramy smaki, aby to wydarzenie było wyborne. Dwa festiwale już za nami, więc lista skarg i zażaleń ma już parę stron :) Daje nam to możliwość dopracowania tego, co nie pasowało, zabierało za dużo czasu czy nerwów.

Z tej racji w tym roku po raz pierwszy tworzymy na większą skalę grono wolontariuszy, by było sprawniej, lepiej, bardziej profesjonalnie, ale także milej i zabawniej. Notka ta miała zachęcać i promować pomoc ku chwale festiwalu. Myślę jednak, że nikogo nie trzeba zachęcać, jedynie poinformować, na czym to wszystko miałoby polegać. Oczywiście, jeśli komuś towarzyszą szczytne cele, jak promocja kultury niezależnej i filmowej oraz chęć samorealizacji - to wspaniale – wolontariat podczas 3.SFF w pełni spełni te zadania. Da Wam przede wszystkim moc pracy w grupie i satysfakcję z organizacji tak wielkiej imprezy. Jeśli motywuje Cię tylko fakt, że z magiczną plakietką obejrzysz wszystkie seanse za darmo i „się pokażesz”, zrezygnuj – nie o to nam chodzi. Chcemy udowodnić sobie i innym, że organizację festiwalu można rozdzielić na większą liczbę osób, aby impreza miała MOC w całej Polsce. Tym razem już jedna osoba nie musi trzymać na swoich barkach zorganizowania transportu, dostarczenia posiłków i przeprowadzenia wywiadów z jury. Możemy zrobić to wspólnie. Fakt faktem, że jeśli ktoś chce porozmawiać z gwiazdami, pisać artykuły, sprawozdania z festiwalu, ma taką możliwość. Jednak, gdy ktoś chce sprzedawać bilety, pomagać w obsłudze sal projekcyjnych i pozostać w cieniu, nikt mu tego nie zabroni. Jest to robota mniej wymagająca, ale przy tym relaksująca.

W wolontariacie podczas 3. Solanin Film Festiwal każdy znajdzie coś dla siebie. Zatem „Koniec pieprzenia w kinie”, ale także słodzenia i idealizacji. Cel jest jeden – rozrywka i kultura na dobrym poziomie!!! Festiwal rośnie w siłę, niech będzie głośno. Zróbmy hałas!

Gosia Sajewicz //koordynator wolontariatu//

technik dentystyczny z zamiłowania i powołania, lubi małpy i nowosolskie działki

///////////////ZOSTAŃ WOLONTARIUSZEM///////////////

Są święta, na stołach królują wspaniałe dania, którymi nie mamy okazji cieszyć podniebienia każdego dnia, dlatego z rozkoszą oddajemy się przyjemności jedzenia. Jednak przygotowanie tak pysznych potraw wymaga wiele pracy, a zwieńczeniem kulinarnego sukcesu jest odpowiedni dobór przypraw tudzież szczypta lub dwie soli. Podobnie jest z ‘przyrządzeniem’ kinowej uczty pod nazwą ‘Solanin Film Festiwal’.

Wbrew pozorom gotowanie i organizacja festiwalu filmowego mają wiele wspólnego- w obu liczą się najlepsze perfekcyjnie dobrane składniki, odpowiednie ich połączenie, nadanie kształtu i co najważniejsze dużo serca. Tego ostatniego organizatorom na pewno nie brakuje. Bacznie przyglądam się staraniom i muszę stwierdzić, że trzecia nowosolska offowa uczta zapowiada się naprawdę smakowicie i zadowoli podniebienia nawet najwybredniejszych kinomaniaków. Smakowitym kąskiem jest nowa strona festiwalu jak i ten blog. Nowych pomysłów też nie brakuje, a zarówno w kuchni jak i w filmie trzeba eksperymentować.

Miałem okazję pracować na obu dotychczasowych edycjach Solanina i muszę przyznać, że jest to doświadczenie dające sporo satysfakcji i nie mniej dobrej zabawy. Ta radość i duma, gdy uda się znaleźć tablicę ogłoszeniową, żeby powieść plakat albo pokaże siłę mięśni przerzucając kolejny karton z filmami, o pochwale z ust „surowych” (nie przysmażonych!) szefów festiwalu nie wspominając! Do tego dochodzą darmowe projekcje, możliwość poznania ciekawych ludzi, no i oczywiście zasłużony odpoczynek w postaci imprez z festiwalową ekipą. Dlatego zachęcam wszystkich niezdecydowanych do zgłaszania się w ramach wolontariatu do pracy na Solaninie. Na pewno nie pożałujecie i ciekawie spędzicie ten wakacyjny czas. Im więcej nas dołoży swoją szczyptę soli do filmowego dania jakim jest Solanin - tym lepiej, bo akurat w tym przypadku nie sprawdza się kulinarna zasada -„Gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść”.

Paweł Pawlak //obsługa techniczna//

student prawa i historii, zapalony rowerzysta, nałogowy kolekcjoner ołowianych żołnierzyków, fan Arnolda Schwarzeneggera i celtyckiego rocka

///////////////ZOSTAŃ WOLONTARIUSZEM///////////////

Wesołych Świąt!

2011-04-23T20:06:00.003+02:00

Kolorowych i spokojnych Świąt Wielkiej Nocy spędzonych (być może) na oglądaniu dobrego kina
życzy Wam ekipa Solanina

Najważniejsze, żebyś wiedział

2011-04-20T19:03:00.005+02:00

Psy (1992) reż. Władysław Pasikowski

Są takie momenty w życiu każdej gaduły, że nie wie co ma powiedzieć. Nie o to chodzi, że nie wie co, ale że treści do przekazania jest zbyt wiele.

Solanin Film Festiwal… Trzeci (!) Solanin Film Festiwal… To hasło które przewija się przez moją głowę, mowę i komputer. Ale jak najlepiej opisać, co ja tu robię? Czy do tematu podejść jako filozof amator czy raczej odpowiedzialny koordynator ds. PR? Przemyślenia na temat świata, życia, śmierci i filmu pozostawię może na następny odcinek. Dzisiaj skupię się na tym, aby przybliżyć wam, wokół czego kręcą się moje „solaninowe” realia.

Od czego się to wszystko zaczęło? Ulala… Film! Tak - od tego wszystko się zaczęło. Niby to tylko utwór audiowizualny złożony z serii następujących po sobie obrazów, ale dla niektórych stał się pasją i sensem życia. Zwłaszcza ten „utwór”, który niesie za sobą głęboki przekaz, a nie tylko komercyjne zapędy. Tak w wielkim skrócie powstał Solanin. Sam festiwal to jedno, a to żeby jak najwięcej ludzi miało świadomość tego wyjątkowego wydarzenia, to drugie. I tu zaczyna się moja rola.

Jest tego sporo. Każdego dnia spodziewam się wiadomości od „szefa” ( Konradzie – spokojnie, to tylko nazwa robocza ; ) ). Nowa doba to nowe zadania, sprawy wymagające omówienia, teksty – utworzenia, kontakty - nawiązania. Ostatnio mówiąc w towarzystwie, że czeka mnie znów „popołudnie z Solaninem” ktoś powiedział, że „on przecież trwa tylko cztery dni”. I to jeszcze w sierpniu. Olaboga! Jakże pięknie by było, gdyby móc to wszystko zrobić w cztery dni. I to jeszcze w sierpniu. Patronat medialny objął by się z automatu? Z miłą chęcią. Sponsorzy mogliby sami zapukać do naszych drzwi. Jeszcze lepiej. Niestety, rzeczywistość składa się czasem również z szarości. Pisanie, wysyłanie, szukanie, kreowanie, nakłanianie, przekonywanie. Czynności, które opanować należy do perfekcji. Na szczęście, ćwiczę prawie codziennie. Social media. W dzisiejszych czasach jeśli nas w nich nie ma, teoretycznie nie istniejemy. Większość postów, które ostatnio pojawiają się na Facebooku – tworzone są w mojej głowie po to, byście wiedzieli, co u nas słychać. Blog? Tutaj akurat debiutuję, ale kto wie? Może będę wpadać częściej. Trzymanie ręki na pulsie, zwłaszcza konkurencji. Tak, to również należy do moich obowiązków. Mówienie, przekonywanie, reklamowanie, propagowanie festiwalu wśród ludzi którymi się taczam – przyjemnie, choć nie zawsze łatwe. Nie wszyscy rozumieją, po co to robimy. Nie wszyscy muszą też kochać film. Na szczęście, odnajdą się tu nie tylko kinomaniacy, ale również fani muzyki oraz teatru. Piękne jest to całe naturalne zespolenie. Zachwyca idealne zgranie się między różnymi wariantami sztuki, wyrażania siebie. Ale to już taka moja prywata. Dla mnie najważniejsze jest, żebyście o tym wszystkim, po prostu wiedzieli.

Magdalena Urbaniak //koordynator ds. PR //
studentka Public Relations, wiecznie nie zrealizowana, ale na zabój zakochana w tańcu, nie potrafi żyć bez mp3, kawy i mamusi

Z LIPĄ NIE MA LIPY

2011-04-16T22:09:00.004+02:00

Fotos z filmu "ZE ZYCIE MA SENS 2" źródło: Facebook*

Panie Grzegorzu LIPA Lipcu wszystkiego najlepszego z okazji urodzin Twych! Lekkich filmów do montowania, odjazdowych i nietuzinkowych pomysłów oraz kontynuowania życia, które ma sens!

Pan Grzegorz Lipiec, założyciel legendarnej grupy filmowej SKY PIASTOWSKIE z naszym festiwalem związany jest od samego początku. Gdy planowaliśmy (my czyli ja z Grzegorzem Potęgą) pierwszą edycję Solanin Film Festiwal i mieliśmy pomysł, aby do Jury wcielić weterana kina offowego, wówczas wybór był prosty i jednoznaczny. Grzegorz Lipiec. Wtedy też poznałem pana Grzegorza Lipca osobiście, choć nasze filmowe kontakty rozpoczęły się znacznie wcześniej.

Był rok 2005 (kwiecień-maj), a my czyli ja i Konrad Gramont postanowiliśmy zorganizować akcję CinemaOFF w Nowej Soli - głównym organizatorem był magazyn Cinema i FilmForum, który dostarczał nam filmy. W tym dostarczaniu całe pic polegał, że płyta z filmem przyszła do nas w piątek, a w sobotę w Kinie Odra miał być pierwszy pokaz. Na nasze nieszczęście film wadliwy był i myśleliśmy o odwołaniu pierwszego pokazu. Impreza promująca kino niezależne miała zaliczyć falstart. Wtedy Grzegorz Potęga wpadł na pomysł, aby puścić z TAŚMY film SKY Piastowskie Że życie ma sens w reżyserii G.Lipca. Mieliśmy wówczas pełną salę, dużo osób filmu nie widziało, a Ci, którzy widzieli, zostali, aby obejrzeć go jeszcze raz. Ja oglądałem po raz pierwszy, a dodatku w kinie.

Wcześniej w TVP2 (marzec 2005, był taki konkurs KINOFF - telewizja co tydzień puszczała kino niezależne) obejrzałem Dzień, w którym umrę, który zmiótł mnie wtedy kompletnie. Długo musiałem czekać na kolejny film Grzegorza Lipca i SKY Piastowskie. Znowu natomiast nasze drogi się przecięły, znowu organizacyjnie. Premiera 8 w poziomie odbyła się w zielonogórskim amfiteatrze, gdzie ekran, na którym pokazywano film przywiózł Grzegorz Potęga, a który razem montowaliśmy. Siedzieliśmy więc w pierwszym rzędzie czekając aż tłumy zielonogórzan zapełnią amfiteatr, a było ich tyle, że niektórzy stali! Premiera pełną gębą! 8 w poziomie to największy i najbardziej widowiskowy (skończony) offowy film, który oprócz naszego Solanina otwierał pierwszą edycję naszego festiwalu!

Pierwszy Solanin Film Festiwal był dla nas (jako organizatorów) doświadczeniem nowym, nie wiedzieliśmy jak to wszystko wyjdzie, jak będzie z publicznością, z filmami i jurorami – Krzysztof Kiersznowski, Bartłomiej Topa po raz pierwszy jako jurorzy i oczywiście Pan Grzegorz Lipiec, na którego filmach się wychowaliśmy. Mieliśmy świadomość, że popełniamy błędy, że coś nam nie wychodzi, ale Pan Grzegorz Lipiec cały czas mówił, że jest świetnie i bardzo dobrze. Tak przez 3/4 festiwalu zwracałem się do Grzegorza Lipca, Panie Grzegorzu, a on cały czas mi przerywał i kazał mówić Grzegorz albo Lipa. Powiedzmy, że dogadaliśmy się w ostatnią festiwalową noc, gdzie faktycznie okazało się, że życie ma sens…

GRZEGORZ LIPIEC to postać niesamowicie ważna dla naszego festiwalu, dla lubuskich twórców kina niezależnych oraz offowców z całej Polski. Jesteśmy mu bardzo wdzięczni, że jest z nami od początku i cały czas nas wspiera - mamy nadzieję, że 18-21 sierpnia zjawi się w Nowej Soli po raz TRZECI, bo wiadomo, że z LIPĄ nie ma lipy! Oczywiście czekamy na kolejne produkcje SKY PIASTOWSKIE!

Jeszcze raz Wszystkiego Najlepszego i mamy nadzieję, że dzisiaj będziesz świętować!**

Prezent na szybko od Nas – wybacz :)

Konrad Paszkowski [1989] //dyrektor festiwalu //

student politologii, kiedyś redaktor naczelny magazynu internetowego krzyk - głos wolności, głównie montażysta, czasami reżyser lub scenarzysta, czytelnik książek, kinowy i serialowy widz

* Ukradłem z profilu, mam nadzieję, że się nie obrazisz!
** Taka historyjka, trochę nie pasująca do całości. Jak Grzegorz Lipiec i jego 8 w poziomie wygrał konkurs kina niezależnego na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, wysłałem mu sms z gratulacjami z nadzieją, że świętować będzie. Odpowiedź zwrotna była w taka: Nie da rady – nocka z montażem.

Filmoza Eliasza: Raport #1

2011-04-16T18:35:00.003+02:00

Sidney Lumet (25.06.1924-09.04.2011)

Kiedy sąsiad trzepie dywan to znak, że wiosna w toQ. W TAQ też, ale dziś nie będę pisał o teatrze, lecz o filmie. Gdy słyszę trzask trzepanego dywanu... O, już nie słyszę. Skończone, mogę więc pisać dalej.

Z jednej strony chciałem uniknąć lakonicznych informacji, ani nie zaczynać ze smutnej rury. Niestety jako szpieg świata filmowego napiszę to jednak, napiszę. Kolejny ceniony filmowiec odszedł niedawno, a był nim reżyser Sidney Lumet (ur. 1924). Spod jego ręki i oka wyszły takie filmy jak Dwunastu gniewnych ludzi (1957), Serpico (1973), Pieskie Popołudnie (1975) czy Nim diabeł dowie się, że nie żyjesz (2007). Najlepszym hołdem dla tego twórcy będzie chyba przypomnienie sobie jego filmów.

Z filmowego worka soli, na dzień dobry wyciągam informację o tym, że dwa nowosolskie filmy spod naszej strzechy - stary, ale jary kryminał noir Trzech Ich Było (2006) i rzecz o honorowym cudaQ miasta Solanin - doczekały się swych odsłon w RTV LUBUSKA. Emisje obu filmów odbyły się w ramach poniedziałkowego Kina Alternatywnego. Powtórki Solanina jeszcze w ten weekend: w sobotę o godz. 22:30 i w niedzielę o godz. 20:30. Kto nie posiada kabla w swoim szałasie może oglądać online:

-->www.rtvlubuska.pl/<--

W najbliższy zaś poniedziałek, t.j. 18 kwietnia puszczony zostanie trzeci film spod paszki p.t. "Ości" (2010), o którym słów kilka:

Fala niewyjaśnionych zabójstw przelewa się przez Nową Sól. Morderca jest nieuchwytny jak widmo, a jedyne co łączy ofiary to tajemnicze greckie znaki na ciałach zamordowanych.

Jego ofiarą pada także przebywający w tym czasie w rodzinnym mieście wysoki rangą oficer Marynarki Wojennej - Hubert Pilz, który na krótko przed śmiercią kontaktuje się ze starym przyjacielem. Miejscowa policja jest bezradna wobec pojawiającego się i przepadającego jak kamień w wodę mordercy. Wtedy do akcji wkracza znany z ekscentrycznych poglądów komisarz CBŚ Jakub Durewicz. Wiedziony przede wszystkim chęcią rozwikłania zagadkowej śmierci Pilza bez wahania opuszcza Warszawę i rozpoczyna niebezpieczne śledztwo. Jednak komuś bardzo zależy, aby prawda nigdy nie ujrzała światła dziennego i za wszelką cenę stara się udaremnić poczynania Durewicza...

W tym miejscu chciałbym zaznaczyć, że ludzie pracujący w zielonogórskiej telewizji to naprawdę porządna i przyjemna ekipa, z którą możemy pomóc sobie nawzajem tak w działaniach artystyczych jak i promowaniu regionu. Tym samym zachęcam ludzi, którzy natkną się na te słowa i tworzą filmy lub znają ludzi, którzy to robią by skierowali się przez te otwarte drzwi, nie zapominając po drodze o przysłaniu filmów na nasz festiwal! My koncentrujemy się coraz bardziej na tegorocznej imprezie i jej otoczce, co widać chociażby po rozbudowującej się stronie internetowej i oczywiście nie zamierzamy spocząć na laurach na polu pracy z kamerą. Wszystkim więc życzę dużo czasu na realizację pomysłów, szczególnie, że wiosna coraz bardziej rozprasza!

Eliasz Gramont //festiwalowy soundmaker//

tworzy dźwięki i gra na skrzypcach, aktor teatru Terminus A Quo, kocha roboty i komiksy, nie znosi przeładowania CGI w filmach i PG13

SFILMOWANY ŚWIAT

2011-04-15T21:27:00.000+02:00

fot. Philippe Halsman

Gdy idąc ulicą widzimy jak marzenia jeżdżą tramwajami, a ochoty rowerami i nachodzi nas pewnego rodzaju niepewność i zadajemy sobie pytanie: po co nam to wszystko? Po co my o tym opowiadamy? Ludzie oddychają, śpią, jedzą, biegają, a pomiędzy tymi wszystkimi prostymi czynnościami przemyka znany wszem i wobec film.

Film w całym swym jestestwie jako „przedpowieść” o tym co przed nami, „podpowieść” o tym czego nie robić, bo to już za nami czy też po prostu „opowieść” o tym co tu i teraz mamy. Film jako przerywnik – taka rozrywka w codzienności? Czy raczej jako towarzysz czy bliski przyjaciel, któremu w końcu uda się nam coś poradzić… W tej i to rozrywce, i to trudnej rozprawie o ludziach/miejscach/relacjach doszukujemy się nie tyle zabawy, ile pocieszenia, śmiechu przez łzy, dystansu, szukamy wrażeń, których teoretycznie brakuje nam na co dzień.

Po co sięgamy po małe kamerki czy telefony komórkowe z funkcją wideo? Co takiego chcemy zapamiętać, kiedy nagrywamy płacz naszych dzieci w czasie ich piątych urodzin? Robimy to odruchowo. Chcemy coś uwiecznić, zapisać na zaś, co by później móc na nowo to samo przeżyć. Wiadomo, że tego samego już drugi raz nie dostaniemy, ale jednak…. Chociaż troszkę. Łudzimy się, że uda nam się wrócić do minionych chwil.

Film jako opowieść ma zwrócić naszą uwagę na jakiś problem – niekoniecznie nam bliski ani też strasznie daleki. Problem natury metafizycznej czy też problem natury formy tak szybko się współcześnie rozwijającej. Czy tylko kształt świata jest ważny? Dobrze by było, gdyby ziemia była kulą. Ale kto wie. Tylko uczeni. Gdyby nie było naszych filmowych opowieści czy świat wyglądałby inaczej? A może rozwijałby się prężniej, ekonomiczniej bez zbędnych znaków przestankowych oczekujących chwil refleksji?

Film i jego tytułowe jestestwo zawieszone w próżni odczuć mas, dynda sobie z zadowoleniem, kipiąc nowymi pomysłami, które jak wszyscy wiemy są zlepkami wcześniejszych pomysłów. Bo artyści to przecież rzemieślnicy umiejący w oryginalny sposób łączyć elementy wcześniej poznane. Bo ileż można stworzyć fraz o życiu? Ileż można opowiadać o kosmosie? Ileż można podświadomością szastać? Tworzymy wciąż opowieści zwykłe i niezwykłe. Marne i prze_czyste (w formie i w moralizowaniu). Tworzymy ciągle. Opowiadamy bez końca, od kiedy tylko umieliśmy wyryć co nieco w kamieniu, zaczęliśmy snuć nasze przypowieści dla potomnych. A teraz potomni niechaj giną wśród dziwactw wyobraźni i sfingowanych sprytnie skojarzeń. A niechaj widzowie myślą i interpretują. My będziemy opowiadać.

A wy i wasze jestestwo? Widzów jestestwo i oczekiwania? Czym dla was są te wszechogarniające opowieści, o których snuć można rozważania do rana? Po co nadal chcecie robić filmy? Oto jest pytanie. Do wszystkich tworzących i miłujących X muzę stworzoną ze słów i obrazów.

Olga Hucko //koordynator organizacyjny //

* o fotografii Philippe Halsmana: www.swiatobrazu.pl - 100 najważniejszych zdjęć

POCZUJ KINO

2011-04-14T20:10:00.001+02:00

fot. makesmesmile.org

Musiałem czekać na cyfrową rewolucje kina 3D, aby dowiedzieć się, że dopiero teraz mogę w pełni poczuć kino! Ale to i tak nic. Wraz z nadchodzącymi multipleksami, oferującymi zabawę w pięciu wymiarach (5D), będę miał okazję przeżyć film. Wspaniale prawda? O tym przecież marzyli twórcy filmu – obejrzeć cokolwiek, zostać ochlapanym zapachowym płynem, pobujać się do przodu i na bok na superfotelu, opuścić dziką kolejkę z wesołego miasteczka, wyjść z kina i zapomnieć. Zapomnieć, co się właściwie oglądało, ale mieć uczucie wymaksowanej jazdy.

Przyznam otwarcie, że byłem zaciekawiony zmianami technologicznymi jakie dał James Cameron i jego Avatar. Owszem film w 3D jakąś radość mi sprawił, ale… nie czuję absolutnie żadnej potrzeby obejrzenia tego filmu po raz drugi w 2d, 3d, 5d czy nawet w 10d. Rewolucja techniczna dała zastrzyk finansowy wytwórniom, producentom, właścicielom kin, ale czy dała emocjonalnego kopa widzom? Według mnie zostało to raczej sprytnie wmówione szerokiej publiczności.

Płacąc więcej za bilety, trudno pogodzić się z faktem, że kino 3d nie spełniło naszych oczekiwań. Mimo braku trójwymiaru w Obcym 2, Terminatorze czy Titanicu, Cameron potrafił wywoływać emocje i to nie takie, które zostają TYLKO w sali kinowej. O tych filmach będzie się mówić jeszcze bardzo długo, bo one miały krwistych bohaterów, intrygującą dramaturgię, a efekty specjalne dopełniały klimatu tworząc wiarygodną rzeczywistość. Dzisiaj same efekty są wykreowaną bajkową rzeczywistością.

Zagubieni w formie i fajerwerkach… Cameron ogłosił, że kolejne części Avatara zostaną nakręcone w technologii 48 albo 60 klatek na sekundę, zamiast 24. Jego zdaniem ma to sprawić, że filmy będą bardziej realne… taka ilość klatek występuje obecnie w grach komputerowych i czy są one bardziej realne? Czy Sam Peckinpah czy Francis Ford Coppola tworzył kino mało realne?! Wręcz przeciwnie.

Czy kino się zmieniło czy zmieniła się publiczność? Śmiem twierdzić, że gdyby dzisiaj powstał Łowca androidów byłby półtora godzinnym teledyskiem z ostrym montażem i nieustającym gonitwami, wybuchami, bez klimatu, bez emocji, bez większej refleksji, ale za to w 3D. Przekombinowany pomysł Incepcji, sprawia, że nagle nic mnie nie obchodzi czy Dom Cobb rozwali w pył śnieżną fortecę, wyciągniętą żywcem z Call of Duty i czy dzięki temu wróci do ukochanych dzieci. Nolanowi zabrakło wyczucia w budowaniu tajemnicy wokół filmowej intrygi, choćby takiego jak w Memento. Przewidując zakończenie Incepcji, męczyłem się czekając na finał całej historii i zgodnie z przewidywaniem w ogóle mnie ona nie zaskoczyła. Emocji dodawał jedynie Hans Zimmer. Wcześniej obejrzałem świetny film Polańskiego Autor Widmo. Ten obraz potrafił zdenerwować, dać uczucie bezradności i zagubienia, wyzwolić emocję i świadomość, że obejrzało się coś, o czym można myśleć jeszcze długo – przede wszystkim trzyma do końca w niepewności! Owszem, o Incepcji też można dyskutować.

Do czego zmierzam zatem. Kino stało się doskonałą masową formą rozrywki, ale przy tym jednorazową, którą trzeba cały czas eksploatować i zmieniać – oglądać cały czas nowe pozycje, nie wracając do klasyki i starszych tytułów. Cieszy mnie fakt, że Polacy coraz tłumniej chodzą do kina (niestety wiadomo, jaki gatunek święci triumfy), ale wydaję mi się, że dla większości to taka telewizja z nowościami, na większym ekranie w ciemnym pomieszczeniu, gdzie filmy są dodatkami między popcornem, nachosami i colą, bo miło coś sobie podjeść przy miłym filmie. Czy można dzisiaj odnaleźć emocje na sali kinowej? Chyba nawet rachunki budzą więcej strachu niż obecne horrory, więc w kinie bać się ciężko. Jednak zostałem mile zaskoczony, gdy podczas seansu Sali samobójców były momenty, gdy ludzie przestawali jeść, pić, mlaskać i siorbać, bo film ich angażował (a może zjedli wszystko wcześniej?) W każdym razie film Komasy jest na tyle prowokujący, że zwraca się finansowo i artystycznie, przy tym był potrzebny młodszej publiczności, aby pokazać kino jako miejsce, gdzie COŚ się rodzi.

Tak, z sentymentem wspominam starsze kino. Kino, które nie tylko się oglądało, ale i czuło, nie przez swoją formę i technologię, ale przez treść, jaką ze sobą niosło. Dobre filmy nie potrzebują wsparcia 3D, aby je przeżywać, czego innego potrzebują producenci, a czego potrzebuje widz?

Konrad Paszkowski [1989] //dyrektor festiwalu //

student politologii, kiedyś redaktor naczelny magazynu internetowego krzyk - głos wolności, głównie montażysta, czasami reżyser lub scenarzysta, czytelnik książek, kinowy i serialowy widz

CZAS DOSOLIĆ

2011-04-05T00:43:00.000+02:00

Ruszamy z kolejnym projektem związanym z Solanin Film Festiwal.
Blog CZAS DOSOLIĆ będzie miejscem, gdzie będziemy zajmować nieoficjalnymi sprawami związanymi z organizacją festiwalu, ale nie tylko. Przede wszystkim postaramy się Wam przybliżyć swoje filmowe poglądy: recenzować, krytykować, dyskutować, a także wygrzebywać nietuzinkowe filmy, teledyski oraz animacje. Więcej szczegółów oczywiście wkrótce. Nie będzie pieprznych tekstów, ale na pewno DOSOLIMY uznanym twórcom kina!

Solanizatorzy